voorstellingen

Nieuwe voorstelling: STEK. 1 april om 20:00 in het Momo theater in Ederveen: reserveren via theatergroepzus@gmail.com. En 2 april om 15:00 en 20:00 in theater Zimihc Wittevrouwen Utrecht. Reserveren:  zimihc.nl/agenda

Momo locatie: Renswoudseweg 1, Ederveen. Trein: 18 minuten van Utrecht naar Veenendaal-de Klomp en 30 minuten met de auto. Parkeren voor de deur.

Locatie Zimihc: Bouwstraat 55, Utrecht. Ov aan te raden.

Volg ons op social media: insta en facebook 

Soms schreeuwt het van binnen om privacy. Maar hoe lang is een kamerplant voldoende gezelschap? Verlangen we weer naar de anderen? En hoe moet dat dan ook alweer: contact maken? Tien mensen dolend tussen alleen en samen. 

Een fysieke tragikomische voorstelling, waar absurde situaties de menselijke kant laten zien van alleen willen zijn, maar niet te lang. Van een plantenverzorgings-cursus met een groep, naar je opsluiten in je eigen stek en van daaruit weer samenscholen en eenieder die daar weer anders op reageert. Weinig tekst, maar toch herkenbaar ongemakkelijke, maar ook intieme situaties.

Spelers:Bente Adriaens, Martin Bijleveld, Maud van Deursen, Petra van der Heiden, Daniëlla van de Kar, Carolien de Neeve, Désirée Olivieira, Jaap Rodenburg, Leontien Simis, Lore Willems.

Nu nog druk aan het repeteren!!

Mijn grootste passie is het maken van voorstellingen. Zowel het bedenken van een aansprekend thema, als het improviseren op dat thema, vervolgens het toepassen van een eigen stijl, het bouwen van een frame en dan het aan elkaar rijgen van verschillende onderdelen. Ik gebruik geen vaststaande scripts, maar raak gefascineerd van een bepaald thema en ga daar al improviserend mee aan de slag. De spelers vervullen een grote rol in het maakproces. In het begin denken ze mee over herkenbare situaties die bij het thema passen. Binnen de opdracht van de improvisatie creëren zij de invulling. Ik laat me inspireren door elke speler en zijn/haar eigenheid. Op een bepaald moment in het proces neem ik echt de touwtjes in handen en bepaal ik de richting. Dan kun je je als speler verlaten op mijn deskundigheid en genieten van het spel, zonder er met je hoofd mee bezig te zijn.

Ik ben geboeid door de kwetsbaarheid van de mens en ook de klungeligheid en het zoeken, bijvoorbeeld in het contact tussen mensen. Ergens in de voorstelling ben je geroerd door de durf of de transparantie van een karakter en leef je mee met zijn zoektocht naar contact of zichzelf vinden. De voorstellingen zijn nooit zwaar; juist in het geworstel van de mens zit ook de humor, de knipoog.

De voorstellingen zijn niet abstract maar wel beeldend. Het blijft herkenbaar maar doorgetrokken naar het absurde. Ik hou van een eenvoudig decor en dat het geen losse onderdelen zijn, maar dat de spelers er echt mee werken. In mijn laatste voorstelling waren dat bijvoorbeeld 25 matrassen die steeds weer een nieuwe functie kregen.

Ik gebruik geen lange monologen. Tekst moet functioneel zijn en ontstaan uit de situatie. Ik ben op zoek naar spel zonder woorden of zo weinig mogelijk, het lichaam en de ruimte en de anderen zeggen vaak genoeg. Je zou het fysiek spel kunnen noemen omdat de lichamen bepalend zijn. Er zijn kleine intieme scènes maar ook chorus scènes waar de hele groep speelt/beweegt.

Zie op de pagina’s thuis, spelers gezocht en deze pagina helemaal onderaan video-compilaties van scènes of voorstellingen die ik eerder maakte.